Παρασκευή, 14 Φεβρουαρίου 2020 06:43

O τελευταίος μεγάλος φιλέλληνας ΣΕΡ Πάτρικ Λη Φέρμορ ή απλά κυρ Μιχάλης

O σπουδαίος Βρετανός συγγραφέας και ο τελευταίος μεγάλος φιλέλληνας ΣΕΡ Πάτρικ Λη Φέρμορ ή απλά κυρ Μιχάλης, --11 Φεβρουαρίου 1915 -10 Ιουνίου 2011-- έζησε στη Μάνη. Τον θαύμαζα απίστευτα από παιδί, αλλά τα τελευταία είκοσι και πλέον χρόνια, εγώ κι ο άντρας μου υπήρξαμε πολύ στενοί φίλοι του ίδιου και της γυναίκας του, Τζόαν ή κυρίας Ιωάννας. Όταν στα 90α του γενέθλια χρίστηκε ιππότης απ' τη βασίλισσα της Αγγλίας, μας πήρε τηλέφωνο να μας το ανακοινώσει κι ήταν τόσο συγκινημένος, ενθουσιασμένος και περήφανος για τον εαυτό του που δεν μπορούσε να το κρύψει· το καύχημα κι ο κομπασμός δεν άρμοζε στους τρόπους ενός αληθινού, με όλη τη σημασία της λέξης, τζέντλεμαν που ήταν. Πέρα απ' τον αριστοκρατικό του κύκλο (που ο ίδιος διέφερε κατά πολύ!) συναναστρεφόταν και με μας τους ντόπιους όπου με κάθε τρόπο μας έδειχνε την αγάπη και το ενδιαφέρον του.

Αλήθεια, τι να πρωτοθυμηθώ;
Το λεξιλόγιο φτωχό για να περιγράψεις αυτόν το "ζωντανό" θρύλο με τις ιδιαιτερότητες ήρωα παιδικού παραμυθιού. Δεν έχει ξανα υπάρξει άλλος με τέτοια φλόγα, τέτοιο πάθος για ζωή, τέτοια δίψα για δράση, για περιπέτεια... μέχρι το τέλος! Θυμάμαι που μας έλεγε: "Εγώ τα έχω φάει τα ψωμιά μου", και συμπλήρωνε με αυτοσαρκασμό, "και... τα ψωμιά των άλλων!" Δεν έχετε δει άνθρωπο να μη μεγαλώνει, να μη χορταίνει τη ζωή, να θέλει να ζήσει δέκα ζωές, 1000 χρόνια, να ενθουσιάζεται με τα πιο απλά, με το κάθε τι και να το εκδηλώνει κιόλας! Ένας αθεράπευτα ρομαντικός, ονειροπόλος, γεμάτος συναισθήματα και με μια αφέλεια παιδική. Η ψυχή της παρέας, ο "κλέφτης" της παράστασης που σ' έκανε να γελάς και γελούσε κι αυτός περισσότερο, αλλά που θα καταπίεζε τη δική του θλίψη με γενναιότητα για να μη σου χαλάσει τη διάθεση, όταν, ο ένας μετά τον άλλον, "έφευγαν" οι αγαπημένοι του: φίλοι, σύντροφοι συμπολεμιστές, η λατρεμένη του γυναίκα...

#Ένας_ταξιδευτής_του_νου_και_του_ονείρου, που δε χόρταινε να ρουφάει τη γνώση και να στοχάζεται. Αεικίνητος, τελειομανής και πεισματάρης. Εκεί μου σου μιλούσε, ξαφνικά άφηνε το ποτό και πεταγόταν για να φέρει κάποιο βιβλίο απ' τα εκατοντάδες διαβασμένα που είχε, το οποίο, περιείχε κάτι σχετικό με την κουβέντα. Ήξερε που ακριβώς να το βρει, ακόμα και που ήταν το κομμάτι μέσα στο βιβλίο που αναζητούσε. Η κουβέντα μαζί του ήταν τύπου... "ανάκρισης": πες μου γι' αυτό, για το άλλο, τι πιστεύεις γι' αυτό, για εκείνο... και σε άκουγε μαγεμένος λες κι έλεγες το πιο σπουδαίο πράγμα του κόσμου. Έτσι και στο νεανικό μεγάλο ταξίδι του ΑΚΟΥΓΕ τους απλούς ανθρώπους, χωνόταν στις ζωές τους, δεν φοβόταν να βάλει τον εαυτό του σε περιπέτειες, να μπλέξει... Και ώριμος πια, με τη βοήθεια και τη συμπαράσταση της υπέροχης συντρόφου του ξεκίνησε να γράφει αναπολώντας λόγια, τόπους και εμπειρίες, κρυμμένος στην άγνωστη μέχρι τότε Μάνη, μακριά απ' τους γλετζέδες Κρητικούς φίλους του που με μια μόνο μαντινάδα τους, πέταγε μολύβια και χαρτιά κι άνοιγε πανιά για φαγοπότια, μπαλωθιές κι άσπρους πάτους μαζί τους!

Ο βίος του λιτός και απλοϊκός, δεν προκαλούσε, έδειχνε σεβασμό στα ήθη και έθιμα, θαύμαζε τους πάντες και ποτέ δεν έλεγε κακό λόγο για κανέναν. (Όχι ότι δεν είχε κατά καιρούς τις διενέξεις του, αλλά έκρινε πράξεις/συμπεριφορές κι όχι ανθρώπους) Ποτέ δε μιλούσε για τον εαυτό του, εκτός κι αν τον ρωτούσες. Η λέξη "εγώ" δεν υπήρχε κι αν χρειαζόταν να υπωθεί πάντα έβρισκε τρόπο να την αντικαταστήσει με το "εμείς". Οι πιο ιερές του λέξεις ήταν ΦΙΛΟΤΙΜΟ και ΦΙΛΙΑ, πιστός φίλος μέχρι θανάτου και το αποδείκνυε με πράξεις, ένα ολοκληρωμένο παράδειγμα ακέραιου, άριστου ανθρώπου...

Όταν πήγαμε να τον δούμε τελευταία φορά τον βρήκαμε να γράφει. Η συζήτηση του έδωσε τέτοια χαρά που όπως έκανε πάντα, άρχισε να μας τραγουδά ένα παλιό ελληνικό τραγούδι. Καταλάβαμε, τότε, ότι ήταν ώρα να αποχωρήσουμε· είχε καρκίνο στις φωνητικές χορδές και δεν έπρεπε καν να μιλά. Η τελευταία μας επικοινωνία τηλεφωνική και μονόπλευρη, εμείς μιλούσαμε εκείνος άκουγε, η φωνή πρώτη τον εγκατέλειψε. "Κυρ Μιχάλη μου, όλο το χωριό σε περιμένει και ρωτάει πότε θα ξανάρθεις" κι ήταν να μην τού λεγες τίποτα για τους ανθρώπους και το χωριό (#Καρδαμύλη) που τόσο λάτρευε...

Απ' τις πιο συγκινητικές στιγμές που έχουμε όλοι να θυμόμαστε ήταν η στάση προσοχής που έπαιρνε στην πλατεία του χωριού όταν δακρυσμένος σιγοψυθίριζε μαζί μας τον Εθνικό Ύμνο. Θεωρούσε καθήκον και τιμή να παρευρίσκεται στις Εθνικές μας γιορτές· η 25η Μαρτίου 2011, ήταν η τελευταία φορά, "έφυγε" τον επόμενο Ιούνιο στα 96 του χρόνια.

Ήταν ωραίος, όπως πρέπει να είναι ένας άνθρωπος του πνεύματος, ένας αληθινά διανοούμενος, και βέβαια, όπως πρέπει να είναι ο καθένας μας...

Via Maria Mavroyenneas - Mar Mor
#marmorstories
#humansofkalamata

Πρόσφατες αναρτήσεις

Like us on Facebook

 

 Humansof Kalamata // Editorial

Δώσε φωνή στο πάθος σου !

Το Humans Of Kalamata αποτελεί μέρος των υπηρεσιών της εταιρίας 3Q
Στόχος είναι να αποτελέσει πραγματικά φωνή δημιουργικότητας και έμπνευσης, φωνή των όμορφων ιδεών και των ανθρώπων.
Το Humans of Kalamata είναι η φωνή σου! 

Περιμένουμε τα άρθρα σας στο   Humansofkalamata@gmail.com